کلاسهام شروع شده، هفتهی گذشته به معرفی و خوشوبِش با همکلاسیها گذشت. نه نفریم و همه با کیلو کیلو کتاب خوانده و تجربهی زیسته به دوره آمدهاند. دانشکده همان اول هم برگبرنده را رو کرد و آلیس کسلر هریس را به عنوان مهمان دعوت کرد به دورهمی مجازی. واقعیت اینکه من همیشه اینطور وقتها با خودم فکر میکنم که آدمهای شبیه او حوصلهیشان از دورهمی سر نمیرود؟ که گویا نمیرود. هریس هیجانزده و خندان بود، نیم ساعتی سر وصل شدن هدفونی که عصر به دستش رسیده بود معطل ماندیم و بعد یک نفس از آمریکای ۱۹۷۰ حرف زد. چرا که نه؟ همینها را آمده بودیم بشنویم. گویا انجمن کوچکی داشتند که برای به رسمیت شناخته شدن در فضای مردانهی دانشگاهی دست و پا میزده و داستان این انجمن را قبلتر در دورهی تاریخ آمریکا هم از او شنیده بودم، گویا زمین خاکی دانشگاهیهاست، یا أسباب بافندگی آن مردی که وزیر شده بود و یادم نیست أصلا داستان کی بود و چی بود، خودش میگوید ادای دینیست به جوانی و شور. انجمن آدمهای عجیب و بزرگی به خود دیده و تا امروز هم سرپاست. ما لیوان چای و قهوه پر میکنیم و او گلو صاف میکند که سالهای اولیهی فعالیت، دلقک فضاهای آکادمیک خطاب میشده و آن همه هوش، زحمت و استعداد چون در خدمت دنیای مردانه نبود، خالی و بیاهمیت به حساب میآمده. سعی هم میکند مودب باشد و مودب است، هشتاد ساله و مودب، من در هشتاد سالگی هرچی باشم مودب نیستم. سمینارهای ملی دستاوردهای انجمن را نادیده میگرفتند و مقالهها چون مجیز مردان سیاست رو نمیگفتند پشت هم رد میشدند. از پشت اسکرین نگاهش میکنیم که میگوید: ما واقعا سر پرشوری داشتیم، خودمان سمینار ترتیب دادیم، ژورنال راه انداختیم و حتی جای کوچکی اجاره کردیم برای آموزش. هری